بذر شعر

این برهوت سپید را که شخم می زنم ...
تیرگی نگاهم می پیوندد ...
به سیاهی ابرهای دور دست !
که می خوانمشان
به عبوری خیس
از این کشتگاه دِیم دلدادگی .

حال بذر واژه می پاشم
و می نشینم ...
به انتظار بهار جاری ...
در عطوفت سبزِ چشمانی مهربان !

و دیری نمی پاید
که دیار کوچک قلبم ...
میهمان چکامه های طلایی است
از تنور داغِ عشق تو .

آرشید